Beste lezer, het woord ‘change’ resoneert alom in de democratische campagnes in de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Beide kandidaten benadrukken ermee dat ze heel andere aandachtspunten in hun beleid hebben dan de republikeinse regering die de afgelopen zeven jaar aan de macht was. Maar we hoeven voor verandering niet naar het toekomstige beleid van de democraten te kijken, we kunnen nu al een hele grote verschuiving waarnemen. De aanloop naar de race zelf is daarvoor volop symbolisch. Het feit dat de twee overgebleven kandidaten Hillary Clinton en Barack Obama zijn, is een ‘major change‘, wie van hen ook de eindstreep naar de kandidatuur haalt.
Denk je eens in: in het land waar het stemrecht voor vrouwen hard werd bevochten – een strijd die pas in 1920 werd beslist – en het land waar rond het jaar van mijn geboorte 1966 de segregatie naar ras nog maar net was verboden, concurreren nu een vrouw en een zwarte man om het hoogste ambt in het land namens hun partij. Daarmee is de ‘change’ reeds een feit.
Mensen raken gefascineerd door verandering, hoewel we als individuele mensen over het algemeen bevreesd zijn voor verandering. Dat is de geldende wijsheid in onder meer management theorieën. Maar met elkaar veroorzaken we als gemeenschap of als beroepsgroep toch steeds weer ‘major changes’; een rare schijnbare tegenstelling.
Ondanks de vrees voor verandering zien we in het managementveld sinds enige tijd een verandering waarvan de ontwikkelingen rond good governance het boegbeeld zijn. Waar management voorheen vooral technisch werd bekeken – ‘mensen zijn te managen’ – staat sinds een aantal jaren het menselijk functioneren van managers centraal. Wat voor mensen zijn het die effectief kunnen opereren in hun functie als manager. Wat voor gedrag is gewenst, en sterker nog, wat voor karakters en principes zijn belangrijk? Uiteraard wordt dit gevoed door veel slechte voorbeelden van hoe het niet moet. Het gedachtegoed over deze verandering diepen we in deze editie van Coaching verder uit in een artikel over de rol van management in de 21ste eeuw.
We gaan ook op individueel niveau in op verandering door aandacht te besteden aan loopbaanplanning en coaching. Sommigen van ons plannen hun carrière welbewust, anderen maken gebruik van kansen die voorbij komen, maar bij de meesten van ons komt er een moment waarop we ons afvragen: doe ik wat ik wil doen? Haal ik het beste uit mezelf? We beschrijven in twee verschillende artikelen hoe loopbaancoaching bij zo’n veranderingsproces kan helpen.
Weer een niveau hoger, op gemeenschapsniveau, beschrijven we de verandering die gaande is in het denken over onze arbeidsmarkt. Rond de tijd dat deze editie voor u ligt moet de nationale dialoog over de arbeidsmarkt zijn einde naderen, althans in deze eerste fase. Voor het eerst is op Curaçao breed over dit onderwerp gesproken met tal van betrokkenen en vanuit vele invalshoeken. De vraag is of deze verandering in wijze van beleid maken zal leiden tot een verandering in besluitvorming. Zal het feit dat dit beleid breed is ontwikkeld en (als het goed is) een gebalanceerd palet aan oplossingen en maatregelen biedt, voldoende reden zijn voor onze politieke bestuurders om nu anders te kiezen? Nu eens niet voor het politieke gewin of survival, maar een keuze voor het maatschappelijk belang, ook als dat pijnlijke of politiek moeilijke beslissingen met zich meebrengt? De tijd zal ons leren of zij (en wij als kiezers) klaar zijn voor een dergelijke verandering. Ik hoop het van ganser harte.
Wat gelukkig nog niet is veranderd – maar we staan dan ook niet stil – is het enthousiasme over Coaching, zowel bij ons, de makers, als bij de lezers. Dank voor alle mooie complimenten die we ontvangen en het vertrouwen dat de adverteerders aan ons geven. Als dank, en om het succes te vieren, schotelen we u wederom een dikke editie voor met 48 pagina’s. Ik wens u er veel leesplezier mee.
Stella van Rijn MBA, eindredacteur
