Na het afronden van hun top MBA-opleiding blijken vrouwelijke alumni binnen grote Amerikaanse bedrijven qua positie en salaris aanzienlijk en structureel achter te lopen op hun mannelijke studiegenoten. Tegelijkertijd ontvangen meer vrouwen in deze groep begeleiding van een mentor. De september-editie 2010 van Harvard Business Review (www.hbr.org) geeft de resultaten van een opmerkelijk eigen onderzoek, uitgevoerd naar aanleiding van deze vreemde paradox. Als er zoveel geïnvesteerd wordt in het begeleiden van vrouwen, waarom vertaalt dit zich niet in promotie naar hogere managementposities?

De onderzoekers ontdekten een verschil in type begeleiding: er is een variant die zij mentoring noemen - de klassieke variant, gericht op het persoonlijk functioneren - en een variant die zij aanduiden als sponsoring, waarbij de begeleiding meer de vorm heeft van belangenbehartiging. Voor de mentee worden bij sponsoring deuren geopend en actief contacten gelegd. De mentee wordt op plekken waar het er echt toe doet aangeprezen door zijn begeleider.

Vrouwen die als high potential staan aangeschreven, zo constateert HBR, zijn ‘overmentored’ en ‘undersponsored’. Korte interviewfragmenten geven duidelijk aan dat de vrouwen zich ook niet prettig voelen bij intensieve vormen van sponsoring. Maar het resultaat van dit verschil is opmerkelijk: 15% meer promoties bij mannen dan bij vrouwen, waarbij aannemelijk is dat het verschil teruggevoerd kan worden naar de vorm van begeleiding. Een ander fenomeen is dat vrouwen binnen het eigen bedrijf minder snel gezien worden als aannemelijke kandidaat voor een CEO positie. Wanneer zij deze positie in een bedrijf bemachtigen, is dat vaker dan bij mannen door recrutering van buitenaf.

De conclusie van HBR: stop met het ‘overmentoren’ van vrouwen, en investeer in een beleid en een cultuur die recht doen aan beide sexen.